Columns

Nabestaand

Nabestaand Cristina Danneels

Ik heb geen uitvaartverzekering. Ik heb nooit eerder de behoefte gevoeld me bezig te houden met mijn einde, omdat ik het nogal deprimerend vond om nu al bezig te zijn met de dood en daar ook nog maandelijks een bedrag voor op te hoesten. Tot iemand mij zei dat mijn ‘nabestaanden’ zouden kunnen opdraaien voor de kosten van mijn dood. Wat ook weer nergens op slaat, omdat ik graag zelf bepaal wie mij zoal nabestaat. Daarbij, het is nog altijd wel míjn dood.

Omdat ik een ander die ongevraagd tot mijn nabestaande wordt uitgeroepen niet op kosten  wil jagen, ga ik op zoek naar alternatieven en Google ik of het is toegestaan om bijvoorbeeld, zoals de Vikingen deden, op een vlot in vlammen op te gaan en te water worden gelaten, om zo in het water tot as op te lossen en in een cyclus van verdamping en neerdaling voor eeuwig te blijven voortbestaan. Of ergens naast een boom anoniem opgaan in de natuur en deel te worden van de begroeiing. Een mosje of klavertje vier, zodat ik toch nog iemand gelukkig kan maken, of terugkomen als vlinder, zo’n mooie oranje.

Eigenlijk maakt mij het ‘hoe’ niet zo veel uit, dood is tenslotte dood. Het gaat er slechts om dat iemand even de rommel opruimt als ik er niet meer zijn mag. Ik Google verder om uit te zoeken wat de minimale kosten zijn om mij een beetje netjes van deze aardbol te laten verwijderen. Vanuit hygiënisch oogpunt is het namelijk niet  meer dan wenselijk om mijn resten even op te laten ruimen. Ik kom op een website waar het opruimen en verpulveren van mijn lichaam reeds mogelijk is voor 695 euro, maar wel onder voorwaarde dat je het lichaam zelf vervoert. Althans, iemand. Zelf zal dat dan niet zo makkelijk gaan.

Een kist is niet verplicht, maar liever begin ik niet naakt aan mijn laatste trip. Ik ben namelijk nogal kouwelijk van aard en behoorlijk preuts daar waar het mijn naaktheid betreft. En de gedachte om naakt het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen onder de aandachtige blik van de toeschouwers doet mij nu al weigeren om überhaupt dood te gaan. Ik kom er zo ook achter dat in de uitvaartbusiness veel geld valt te verdienen. De meeste willen voor hun dierbare, maar meer nog voor zichzelf, een waardig einde, een rustieke plek voor kistbezichtiging en gezellig onder samenzang afscheid nemen. Er is blijkbaar ook behoefte om in een deprimerende zaal koffie te drinken met een plak overjarige cake en met elkaar na te praten over… Tja, geen idee waar je het over hebt na een crematieplechtigheid. Van mij hoeft dat dus allemaal niet.

Hoewel ik er vanuit ga dat de mensen, voor wie ik op enige manier dierbaar ben, weten waar ik van hou, heb ik voor de zekerheid toch maar een lijstje gemaakt: Ik hou van wijn, bij voorkeur rode Rioja uit 2002, gezellige kroegjes, lezen, zee & strand, een Zuid Afrikaanse BBQ oftewel een braai, de natuur, de geur van pas gemaaid gras, slapen, alle nummers van Dreetje Hazes én mooie vrouwen. Dit alles niet noodzakelijk in deze volgorde.

Ik neem aan dat dit wel genoeg aanwijzingen zijn om een mooi einde aan mij te breien als mijn tijd ooit mocht komen. Maar voorlopig nog maar even niet.

Cristina xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *