Columns

Hoe heurt het eigenlijk?

hoe heurt het eigenlijk

“Zeg…”
“Ja…”
“Ik ben bezig met het schrijven van een boek.”
“Ja, weet ik toch.”
“Maar nu moet ik gaan schrijven over twee mensen.”
“Twee maar?”
“Nee, ik bedoel, ik moet gaan schrijven hoe zij het doen.”
“Wat doen?”
“Nou, gewoon, ‘het’…”
“Ja?”
“Maar het zijn geen twee meisjes.”
“Niet?”
“Nee.”
“Wat dan?
“Een jongen en een meisje…”
“Hè, gedver, echt?”
“Ja…”
“En nu?”
“Nu moet ik gaan schrijven hoe hij hem er bij haar in stopt.”
“Wat gaat hij erin stoppen?”
“Nou, gewoon, dat ding…”
“Welk ding bedoel je precies?”
“Nou, gewoon, dat wormvormig aanhangsel…”
“Echt?”
“Ja…”
“Jezus, wat heftig!”
“Ja hè?”
“Nou, ik ben er gewoon een beetje stil van.”
“Weet jij misschien hoe dat werkt?”
“Ik heb werkelijk geen idee…”
“Volgens mij moeten ze op bed gaan liggen.”
“Oké, dat valt dan wel mee, toch? En dan?”
“Dan moeten ze eerst hun kleren uit doen geloof ik.”
“Alles?”
“Ja, ik geloof van wel.”
“Ongelooflijk…”
“Anders gaat het niet volgens mij.”
“Maar kan het niet gewoon zonder al dat bloot?”
“Maar met al je kleren aan kan hij er bij haar toch niet in?”
“Waar in?”
“Hij moet toch ergens in bij haar?”
“Gadverdamme Cristina, doe niet zo raar.”
“Nou ja, dat heb ik weleens gehoord…”
“Waar moet hij in dan?”
“Ja, dat weet ik dus niet precies.”
“Wat een gedoe zeg. Kan je ze niet gewoon even wat laten kussen of zo?
“Ja, misschien wel beter, ik vind het eigenlijk ook te ranzig om over te schrijven.”
“Jij nog koffie?”
“Ja, lekker! Heb je er een koekje bij?”

Cristina xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *