Columns

De wachtkamer

De wachtkamer

Ik moet op de eerste verdieping zijn. Als ik de wachtruimte binnenloop is er nog precies één stoeltje vrij, die naast de lift. Als ik ga zitten begrijp ik meteen waarom. Mijn neus zit nu namelijk op konthoogte en al snel blijkt dat menig kont deze ochtend, en sommige vele ochtenden daarvoor, geen water of op zijn minst fris doekje gezien heeft.

Ik heb mijn afspraak om 10.20 uur en ben een paar minuutjes te vroeg. De man naast mij is aan de beurt, maar voordat ik op kan schuiven naar het plekje dat iets verder verwijdert is van de lucht van ongewassen anussen, gaat een ‘gezette’ man naast mij zitten. Nou ja, gezet is misschien niet helemaal het juiste woord. Zeg maar gerust moddervet. De conditie van de man is blijkbaar in een ronduit beroerde staat, want terwijl hij geen verdere lichaamsbeweging heeft dan het knipperen met zijn ogen, gutst het zweet uit al zijn poriën. En met het zweet komt ook zijn lichaamsgeur vrij, een odeur die het midden houdt tussen bedorven oude kaas en een stal vol varkensstront.

Even twijfel ik of ik de geur snel op zal snuiven, zodat het maar weg is. Maar dan staat mijn nummer op het scherm en vlucht ik naar de bloedcontrole. Na krap twee minuten sta ik weer buiten en “moet ik een paar minuutjes wachten op het gesprekje met de dokter”. Dit gesprek zou ik, zoals afgesproken, hebben om 10:50 uur. Omdat er nergens een stoeltje vrij is en blijven staan nogal raar overkomt, haal ik een paar keer diep adem en ga weer terug naast de stinkerd zitten, vastbesloten om mijn adem in te houden tot ik aan de beurt ben. Helaas, het duurt allemaal toch wat langer dan ik dacht en met een diepe teug vliegt de braaksel opwekkende lucht mijn longen en, nog erger, mijn neus in.

Na een half uur verveel ik me al te pletter en begint het mens-erger-je-nieten. Nou, dat doe ik dus wel. Een klein kutkind rent de hele tijd rondjes terwijl ze onverstaanbare klanken gilt. En dat zonder pauze. Ze gaat maar door en door en door, tot ik het moment op voel komen dat ik of haar, of haar ouders, of van mijn part die hele familie een lege liftkoker in flikker. Maar dat schijnt dus strafbaar te zijn in dit land. Er gaan nog eens 30 minuten voorbij, zonder dat er enige beweging komt in de mensen die zitten te wachten op dat wat komen gaat.

Als op een gegeven moment mijn afspraak al bijna anderhalf uur geleden is, ik langzaam zin krijg om mijn hak in zo’n stinkkont te proppen, mijn neus inmiddels blijvende reukschade heeft opgelopen en ik zenuwtrekjes begin te krijgen door de nog steeds rondgillende kleuter, verschijnt als vanuit het niets mijn nummer op het scherm. Ik schiet zo snel ik kan de spreekkamer binnen en ga zitten… om na net iets meer dan 30 seconden weer buiten te staan. Wat een anti-climax. Op zijn minst had ik een heel verhaal over rode, witte of weet ik veel wat voor bloedlichaampjes verwacht, maar al wat ik krijg is een printje met daarop mijn medicijnvoorschriften.

Voor ik de spreekkamer verlaat vraag ik mij in en flits af of ik de arts, die de hele ochtend uit haar omvangrijke reukorgaan heeft lopen vreten, niet alsnog binnenste buiten zal keren en wel op een dusdanige manier, dat ze in het vervolg door haar muts naar buiten kan kijken. Of is dat ook al strafbaar?

Cristina xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *